این روزها اخبار اعتراضات دانش‌آموزان فرانسه را حتما شنیده‌‌اید؛ صدها مدرسه کاملا یا نسبتا تعطیل است، حدود 8000 نفر بازداشت و بیش از 1300 نفر از هر دو طرف مجروح شده‌‌اند؛ نوجوانی 15 ساله یک دست و نوجوانی 16 ساله یک چشم‌‌اش را دست داده و هم‌‌زمان در بلژیک هم اعتراضات تقریبا مشابهی شروع شد. علت اعتراضات کمبود معلم، کلاس‌های شلوغ، فرسودگی ساختمان‌‌‌‌ها، مشکلات بهداشتی و گرمایشی، شرایط نابرابر مدرسه‌ها در مناطق محروم، افت کیفیت آموزشی و مواردی از این دست است.

حالا اینها را چرا گفتم؟ که آنها وضعشان خراب است و ما مشکل نداریم؟!

نه! فقط خواستم قدری تامل کنیم و ببینیم فاصله واقعیت تا تصویری که رسانه‌‌ها برای‌مان می‌‌سازند چقدر است.

تصویر کلیشه‌‌ای انسان جهان‌سومی از غرب چگونه است؟ جایی تمیز، منظم و امن که همه‌چیز سر جای خودش است، مردم عموماً در رفاه هستند و همه‌‌ کارشان را درست انجام می‌دهند؛ به کسی ظلم نمی‌شود و اگر ظلم شود عدالت، حق را به حق‌دار می‌‌دهد.

اما وقتی همین تصویر رویایی از غرب را کنار خبرهایی مثل جنبش یک‌ساله‌ی جلیقه‌‌زردهای فرانسه، اعتصابات سراسری کارکنان راه‌آهن انگلیس، اعتراضات معلمان در کانادا، تظاهرات چندباره علیه نژادپرستی در آمریکا و... می‌گذاری واقعیت کم‌‌کم خودش را نشان می‌دهد.

بخش زیادی از ناامیدی، حسرت و خشم کوری که در دل بعضی از نوجوانان و جوانان ما خانه کرده حاصل همین تصویرسازی‌های اغراق‌‌آمیز و مقایسه‌های غیرواقعی است. بماند که ما با وجود تحریم و جنگ و انبوهی از رسانه‌هایی که کارشان آتش‌‌افروزی و ناامید کردن ماست، خیلی جاها بهتر از آنها عمل کردیم.

کمبود، فقر و فساد همه‌جا هست؛ رحمت خدا بر کسی که آستین بالا بزند و هرجا که می‌تواند باری از روی زمین بردارد.