من اینبار از خودم دلگیرم!

از این بلاتکلیفی ای که مغزم مرا درونش نهاده:(

نمیدانم باید به سخنان پوچ دیگران بنگرم یا رفتار هایشان را آنالیز کنم‌؛ یا نمی‌دانم باید به چشمانم اعتماد کنم یا به تصویری که میبینم؛ و نمیدانم چه چیز حقیقت و چه چیز دروغین است!

سخنان دیگران با رفتارشان همخونی ندارد، تصویر یکسانی را دو جور متفاوت که گویی متضاد هم اند می‌بینم و نمیدانم چون اینجوری ام ، آنجورم، یا چون آنجوریَم ، اینجورم!

دختری را درونم میبینم که از این بلاتکلیفی خسته و فرسوده است و گمان میبرد که لیاقت دوست داشته شدن را ندارد؛او خود را از هر کسی پایین تر می‌بیند و از تلاش کردن برای دوست داشته شدن و دوست داشتن میهراسد؛ من اورا میبینم که دلش پر می‌کشد اما ذهنش بی رحمانه به او می‌گوید که تو کافی نیستی و نخواهی بود حالا خواه درستش کنی خواه نکنی.