در اتاق نشسته بودم، ناگهان نگاهم به ساعت افتاد. انگار التماس انسان ها جواب نداده بود و عقربه ها بدون توجه به خواسته های انسان به دنبال هم می‌دویدند، بازی می‌کردند و با تحقیر به ما نگاه می‌کردند، انگار که به آنها خوش می‌گذشت... بالاخره قدرت داشتند، و ما انسان ها جرعت حتی یک کلام حرف زدن هم نداشتیم. آنها تهدید‌مان کرده بودند.

اگر مزاحمتی ایجاد میکردیم .سریع تر می‌دویدند و فرصت دیدن عزیزانمان زودتر به پایان می‌رسید. عمرمان با آن همه دویدن و تلاش کردن زیر پاره ای خاک میرفت، معلوم بود می‌ترسیدیم. پس سکوت کردیم و آنها در این توهم که به ما لطف می‌کنند ماندند، ما فقط خوشحال بودیم که ساعت ها به ارامی می‌ گذرد .

 حداقلش این بود که می‌گفتیم فردا باز هم عقربه ها از اعداد می‌گذرند و ناگهان ... صدای عقربه ها خفه شد. دیگر تیک تاکی در کار نبود، با حقیقت رو به رو شدیم. واقعا ناامید کننده است که گولشان را خوردیم، گول اینکه فردا می‌شود، گول اینکه فردا روز جدید است. آری ساعت به ما دروغ گفت، روز جدیدی در کار نبود. گذشته در گذشته بود و آینده به ما هدیه داده شده بود و قدرت و بزرگ بینی ساعت پوشالی بود و باور ما اشتباه، تقصیر هیچ کس جز خودمان نبود. خودمان او را در ذهنمان بزرگ کردیم و عمری با ترس زندگی کردیم.

 

 امیدوارم ساعت جدید خطی با پایان نامعلوم باشد. خطی که زمان زندگی ام را لحظه به لحظه حک کند و همراه با من بایستد. روزی  که او ، از من بترسد که خاموش نشوم تا مجبور به خاموشی خود نشود و شاید آن روز مردم در مورد حقیقت واقعی انسان، زندگی و دنیا و ارزش آنها بفهمد. و شاید باز هم متوجه نشوند... کسی چه می‌داند🙂⏰️