انسانها به خوراک، پوشاک،مسکن احتیاج ندارند. حتی به آزادی آگاهی و آموزش هم احتیاج فوری فوتی ندارند.

آنها از همه بیشتر به حوصله احتیاج دارند . اگر حوصله نداشته باشند ممکن است دردسر درست کنند، جنگ راه بیاندازند، مذاکره بپذیرند، کشورگشایی هوس کنند یا حرفهای شاذ بزنند. 

تا یک جایی از زندگی و مرحله ای از مراحل، مسائل طبیعی زندگی کفاف حوصله آدم را می دهند. اما از یک جایی به بعد آدم حوصله اش سر می رود. مثلاً وقتی دیپلمش را گرفت و دانشگاهی که می خواست یا کم می خواست قبول شد و از رساله اش دفاع کرد و مراسم عروسی اش را برگزار کرد و بچه اش را از پوشک گرفت...

نهایت یکی دو تا بحران نوجوانی بچه اش....

خب بعدش چه…

خیال حوصله بحر می پزد هیهات

چه هاست در سر این قطره محال اندیش