ما غرق در تروما هستیم. گاهی اونقدر این غرق شدن رو حس می کنم که فکرم این میشه که اطراف ما تروما نیست بلکه ما در یک ترومای بزرگ شناور هستیم. مساله ای که باعث شده این روزها بهش توجه بشه رو من دیشب متوجه شدم و خیلی حالم رو بد کرد و امروز خیلی توجه گرفت. امروز که واکنش ها رو می دیدم به این فکر می کردم توی موارد اینچنینی چقدر ابراز انزجار راه میوفته و البته واقعا این موضوعات جز کوچکی از سیلاب موضوعات منزجر کننده روزمره ماست.
همه ما در معرض لغزش و اشتباه هستیم هر کسی به سهم خودش و به اندازه خودش و خودمون رو از هرگونه خطایی مبرا می کنیم. به این فکر می کنم توی هفته اخیر چند مورد اینچنینی بوده که حداقل دو سه مورد از این بیماران جنایت کار وقتی در گذشته با موضوعات اینچنینی مواجه شده اند شاید در دل به مذموم بودن این وقایع فکر کرده اند و چه بسا قضاوت این روزهای ما را در گذشته کرده اند و شاید ازین که دیده اند و شنیده اند منزجر هم بوده اند.
به این فکر می کنم که همه ما در معرض سقوط هستیم و اشتباه سلسله وار رخ می دهد که معمولا مرتکب اخرین اشتباه ، در معرض مجازات (احتمالی) قرار می گیرد و مسبب سایر سلسله اشتباهات به سلامت می گذرند.توی جلد سوم جنگ و صلح به همین مساله تفکر می کنه که آیا مسبب همه اتفاقات ناپلئون بود یا او هم هم مسیر با جریانی بود که اورا به مهلکه روسیه رساند؟ که پاسخ به حق نویسنده کتاب این است که ناپلئون هم در مسیر تاریخ در مسیری رفت که سیل اتفاقات او را بدان سو کشید و او گریزی ازین راهی که رفت نداشت. (نه به لحاظ رفع مسئولیت از جنایات یا خدمات او بلکه به لحاظ معنی تاریخی مد نظرمه. طبیعیه که مسئولیت از کسی با این توجیه که من در سیلاب جریانات غرق شده ام سلب نمیشه)
خیلی پیچیده شد. خیلی ساده و روون میخام بگم این ماشین جنایت متوقف نخواهد شد مادامی که بستر این مساله و ریشه های این مساله به خوبی بررسی و تغییرات برای اصلاح چرخه خشونت علیه زن ها در همه ابعاد نظیر اصلاح معنی ناموس و غیرت، اصلاح قوانین ، پیش بینی چتر حمایتی برای گروه های در معرض خطر و ازین قبیل اعمال بشه.