سلام...نمی‌دانم از کجای خودم بنویسم،از دختری که روزی برای کوچک‌ترین اتفاق‌ها ذوق داشت یا از آدمی که حالا حتی حوصله‌ی توضیح دادن حالش را هم ندارد
انگار پر از آرزوهای نیمه‌تمامم
بزرگ شده ام و بزرگ شدن را میان آرزوها، دلتنگی‌ها و از دست دادن‌ها تجربه کرده‌ام. اما بهتر است بگویم یک شبه بزرگ شده ام
هنوز هم گاهی برای آینده برنامه می‌ریزم، کتاب می‌خوانم، به گل‌هایم آب می‌دهم و در دفترم آرزوهایم را می‌نویسم، اما راستش را بخواهید، دیگر مثل قبل به هیچ‌کدامشان دلگرم نیستم.
از زندگی بدم نمی آید، اما دیگر عاشقش هم نیستم. بیشتر روزها فقط می‌گذرانمشان
ن اینکه همیشه غمگین باشم، نه، فقط دیگر آن آدم سابق نیستم.
شاید تمام چیزی که می‌خواهم، کمی آرامش باشد،که اوهم آدرس خانه ام را گم کرده است...

این منم،دختری که هنوز می‌خندد، هنوز رویا می‌سازد، اما دیگر مثل گذشته به رسیدن هیچ‌کدامشان دل نمی‌بندد:) انگار چیزی در او، بی‌آنکه کسی بفهمد، برای همیشه جا مانده است.